روايت شده كه آن حضرت امام محمد باقر (علیه السلام) به «جابر جعفى» فرمودند : « اى جابر! آيا همين بس است كسى را كه تشيع بر خود مى‏بندد كه دعوى محبت ما اهل بيت كند؟! و الله كه شيعه ما نيست مگر كسى كه اطاعت خدا نمايد و تقوا و پرهيزكارى داشته باشد.
اى جابر! بيشتر شيعيان را نمى‏شناسند مگر به تواضع و شكستگى و بسيارى ذكر خدا و بسيارى نماز و روزه ، و تعهد همسايگان فقرا و مساكين و قرض داران و يتيمان، و راستى در سخن و تلاوت قرآن، و زبان بستن از غير نيكى مردم و امينان خويشان بودند در جمع امور. »
جابر گفت: «  يابن رسول الله ! من كسى را در اين زمان به اين صفات نمى‏شناسم.» حضرت فرمود : « اى جابر! به اين خيالها از راه مرو ، همين بس است مگر آدمى را كه گويد من على را دوست مى‏دارم و ولايت او را دارم ؟!  اگر گويد كه رسول خدا (صل الله عالیه و آله و سلم) را دوست مى‏دارم و حال آنكه آن حضرت بهتر از اميرالمؤمنين (علیه السلام) است و به اعمال آن حضرت عمل ننمايد و پيروى سنت او نكند ، آن محبت هيچ به كار او نمى‏آيد . پس از خدا بترسيد و عمل كنيد تا ثوابهاى الهى را بيابيد ، بدرستى كه ميان خدا و احدى از خلق خويشى نيست ، و محبوبترين بندگان نزد خدا كسى است كه پرهيزكارى از محارم الهى زيادتر كند و عمل به اطاعت الهى بيشتر نمايد . والله! كه تقرب به خدا نمى‏توان جست مگر به اطاعت او ، و ما براتى از آتش جهنم از براى شما نداريم و هيچ كس را بر خدا حجتى نيست ، هر كه مطيع خداست ، ولى و دوست ماست و هر كه معصيت الهى مى‏كند ، او دشمن ماست و به ولايت ما نمى‏توان رسيد مگر به پرهيزكارى و عمل صالح . »